Recensie: Chris de Stoop – Het boek Daniel

Ach, oom Daniel…

Wat heb ik een geluk gehad dat mijn eerste recensie-exemplaar van Uitgeverij De Bezige Bij meteen geweldig is geweest! Het boek Daniel was oorspronkelijk een tip van Marlies (werkzaam bij boekhandel Derijks). Door haar enthousiasme voor Dit is mijn hof heeft de boekhandel Het boek Daniel ingekocht en mij getipt.

Gelukkig maar, want ik had dit boek anders misschien niet gelezen en dat zou écht heel jammer zijn geweest! Ik hoop dat er nu méér lezers, naar aanleiding van mijn recensie, Het boek Daniel zullen gaan lezen.

In een uithoek van het land, waar het platteland nog enigszins standhoudt, brandt de oude vierkantshoeve van Chris de Stoops oom Daniel af. In het puin wordt het lijk van de bejaarde boer aangetroffen. In de daaropvolgende weken wordt een jeugdbende opgerold, die ervan verdacht wordt Daniel vermoord te hebben.
De Stoop, geschokt door de dood van zijn oom, pleit zelf namens de familie in de rechtszaak. Na het proces gaat hij nog een stapje verder: hij gaat de confrontatie aan met de jonge daders.

In Het boek Daniel vertelt hij op aangrijpende wijze hoe twee verschillende werelden samenkomen. Hij zoekt gerechtigheid voor een oude boer voor wie niemand nog wil opkomen, maar ontrafelt ook wat er broeit in hangjongeren die lak hebben aan alles en iedereen.

Over de cover hoef ik weinig te zeggen, want die is in één woord: FANTASTISCH. En als je na het uitlezen nogmaals naar de cover kijkt, word je nóg enthousiaster. Die ogen zeggen zo ontzettend veel…wauw!

Ik heb niet, zoals veel andere lezers, een liefde voor waargebeurde verhalen. Althans, ik zoek ze niet speciaal daar op uit. Daar komt bij dat niet iedere auteur een waargebeurd verhaal zo op papier kan zetten, dat je ook werkelijk voelt en gelooft wat er is gebeurd. Nou, één ding is zeker…dat is Chris de Stoop wél gelukt. Écht knap om zo’n heftig verhaal over je oom te gaan schrijven.

Het treft me dat er in dat duizenden bladzijden dikke dossier geen enkele foto van Daniel blijkt te zitten die hem toont zoals hij was, een gewoon mens, een goed mens, zoals mijn moeder zei. Alsof dat er niet toe doet. Alsof hij niet geleefd heeft en alleen bestaat door zijn dood.

Op de achterflap staat dat het een meeslepend en aangrijpend verhaal is, en dat klopt als een bus. Ik werd écht geraakt en kon me heel goed in Daniel inleven. Nu, een aantal dagen later, denk ik nog steeds aan deze bijzondere man en niet te vergeten aan de leden van de jeugdbende.

Over de precieze gebeurtenissen kan ik uiteraard niets zeggen, maar hoe Chris dit vertelt…ik voelde warmte op diverse manieren. Hij schrijft zó ontzettend mooi dat je alleen al dáárvoor min of meer ‘verplicht’ bent om leesuurtjes vrij te maken. 😉

Je leest over verdriet en ellende, maar anderzijds lees je ook over begrip en hoe mooi een persoon kan zijn. Althans zo heb ik dit ervaren. Nu jij nog!

Wél nog een kleine tip van mij: Het boek Daniel heeft geen losse hoofdstukken, dus een goede reden om dit in één keer uit te lezen! 🙂

Alvast heel veel leesplezier!

 

Lieve groetjes, Moontje

 

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: