Recensie: David Foenkinos – Charlotte

(samenvatting staat vanwege de lengte onderaan)

Éindelijk was het dan zover en heb ik deze schitterende roman gelezen. Net als van Het geheime leven van Henri Pick heb ik ook híer weer ontzettend van genoten. Al moet ik wel zeggen dat Charlotte écht is blijven nadreunen en méér indruk gemaakt heeft.

Dat is niet raar, want daar is het verhaal ook naar. Een boek wat ik niet snel ga vergeten en wat gegarandeerd bij de mooiste boeken van 2021 gaat horen!

Vanaf de eerste zin nam de auteur mij mee in het leven van de bijzondere schilderes Charlotte Salomon…

Charlotte zag haar voornaam staan op een grafsteen.

Het boek bestaat uit korte hoofdstukken, veel witregels en iedere zin begint op een nieuwe regel. Op één of andere manier ga je anders lezen, maar zéker niet anders voelen en beleven. Zowel de emoties als gebeurtenissen zijn ongelooflijk goed ge- en beschreven. Het was even geleden dat ik zó emotioneel een boek heb dichtgeslagen. Wat een verhaal en wat een epiloog…poeh, poeh.

Geloof me als ik zeg dat dit een echte must-have is! Lees vooral niet de volledige samenvatting en de vele positieve recensies. Deze geven té veel prijs, wat niet nodig is, en het boek wordt alleen maar mooier als je gewoon begint met lezen. Ík kende het verhaal van Charlotte niet, dus ik liet mij heerlijk verrassen.

En één ding is zeker…dit was een geweldige verrassing…wauw!

Berlijn, 1933. Met de opkomst van het nationaalsocialisme wordt de introverte scholiere Charlotte Salomon almaar stiller, en ze is vaak alleen; haar klasgenootjes mogen niet meer met joden omgaan. Toch begint het leven haar langzaam maar zeker ook toe te lachen: haar stiefmoeder, een beroemde zangeres, brengt leven in de brouwerij, en heeft bovendien een wel erg aantrekkelijke zangleraar, die interesse lijkt te hebben in Charlotte. Dan wordt ze ook nog eens – bij hoge uitzondering, ze is immers joods – toegelaten tot de kunstacademie. Haar wereld stort in wanneer ze vlucht naar haar grootouders in Zuid-Frankrijk, en daar voor het eerst beseft dat haar moeder niet is overleden aan de gevolgen van een zware griep, maar zelf een einde aan haar leven heeft gemaakt. Zelfmoord herhaalt zich binnen haar familie als een refrein. Charlotte is vastberaden deze naargeestige traditie hier en nu te doorbreken. Ze gaat aan het werk; ze moet schilderen, de doden tot leven wekken. Ze schildert veel, snel, kleurrijk en groots, ze gaat de strijd aan in een gigantisch kunstproject dat schilderijen, muziek en tekst combineert: Leven? Of theater? Maar de dreiging van de dood is overal om haar heen: in haar familie, in haar geboortestad, in haar Franse toevluchtsoord – en, tot slot, in Auschwitz.

Heel veel lees- en snikplezier!

 

Lieve groetjes, Moontje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: