Recensie: Douglas Stuart – Shuggie Bain

Shuggie Bain: fantastisch! Wie had gedacht dat ík dit zou zeggen, want na krap 40 pagina’s zag ik dit boek als een miskoop. Het stond dus snel weer in de kast. Nou, één ding is zeker…ik heb een lesje geleerd. Alleen daarom al zal ik de naam Shuggie Bain niet vergeten.

Hugh ‘Shuggie’ Bain brengt in de jaren tachtig zijn jeugd door in een vervallen sociale huurwoning in Glasgow. Agnes, zijn moeder, is alles voor Shuggie. Zij behoudt haar trots door er altijd goed uit te zien. Toch zoekt ze steeds vaker troost in drank. Shuggie probeert intussen uit alle macht normaal te zijn, ook al ziet iedereen dat hij ‘anders’ is dan de andere jongens. Agnes steunt haar zoon, maar haar verslaving begint alles te overschaduwen, zelfs de liefde voor haar Shuggie.

Ik snap nu heel goed dat deze roman uitgeroepen is tot winnaar van de The 2020 Booker Prize. Wat ik begrijpelijk vind, maar ontzettend balen is het feit dat dit op de cover staat. Zonder die vermelding was de cover namelijk prachtig geweest. Ik kan namelijk genieten van een mooie en veelzeggende cover.

Zoals ik eerder schreef heb ik een lesje geleerd: geef niet te snel op en wacht even af.

Soms heb je als lezer wel íets wat hij/zij minder aanspreekt of -trekt in een boek. Voor mij is dat als er dialect in voorkomt (ongeacht of dit bij het verhaal hoort). En ja hoor…dat is in Shuggie Bain het geval en vind ik enorm jammer en een grote ergernis. Dit was dus de reden waarom ik dit boek, té snel, als miskoop bestempelde. Ik zeg altijd maar: ik spreek of schrijf zélf wel dialect, maar wil dit niet in een roman lezen. 😉

Maar toen…

Iedere medewerker van boekhandel Derijks gilde over dit boek, dus heb ik Shuggie Bain toch maar een tweede kans gegeven. Ik moet daarbij wel eerlijk bekennen dat het dialect nog steeds stoorde en waar ik ook snel overheen las.

Het taalgebruik is toegankelijk en fijn. Ondanks dat ik dit een pageturner vond is het boek makkelijk weer op te pakken als je even niet hebt kunnen lezen.

En het verhaal…wauw! Heftig en indrukwekkend, en het raakt je tot op het bot. Och, och, och, wat kan een gezinssituatie, en vooral ook verslaving, toch verdrietig zijn. Tijdens het lezen besefte ikzelf meerdere keren hoe fijn en veilig ik mij altijd thuis heb gevoeld. Altijd bijzonder als een schrijver je met een verhaal aan het denken zet. I love it!

Ik wás de jonge jongen Shuggie Bain en voelde wat hij voelde en dát is iets wat ík wil en verlang van een boek. De missie van Douglas is voor wat mij betreft geslaagd!

Een échte must-read!

Heel veel leesplezier!

 

Lieve groetjes, Moontje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: