Recensie: Esther Gerritsen – De terugkeer

Ik was heel benieuwd naar dit verhaal van deze fantastische auteur en was ook heel blij dat dit boek onder de kerstboom lag. Heb deze zelfs nog in 2020 gelezen, want dat werkt zo met nieuwsgierigheid. Sommige boeken wil je niet te lang op je TBR-list laten staan. 😃

Vijf jaar oud was Jennie toen haar vader de hand aan zichzelf zou hebben geslagen. Nu alweer twintig jaar geleden. Zij heeft nooit in die zelfgekozen dood willen geloven. Haar broer Max, die destijds tien was, praat niet graag over vroeger. Maar Jennie kan het verleden niet laten rusten.
Hun vader kijkt vanuit het hiernamaals toe op het leven van zijn dierbaren. Hij heeft de antwoorden op Jennies vragen, maar niemand hoort de doden. En als bij moeder alzheimer wordt geconstateerd, beseft Jennie dat ook zij straks geen antwoorden meer kan geven. Het wordt tijd om de feiten op te graven.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit keer teveel heb vergeleken met haar andere romans die ik van haar heb gelezen. Dat wil ik over het algemeen juist niet doen, want dan waardeer je niet het boek op zichzelf. Helaas doe je dat toch soms en daardoor kan ik nu wel zeggen dat, zowel De trooster als Broer, Dorst en Roxy mij nét iets meer boeiden.

Helaas ben ik ook niet enthousiast over de cover, maar dat ben ik over geen enkele roman van Esther Gerritsen. 😬 De vormgeving van deze romans spreekt mij simpelweg niet aan. Gelukkig vind ik dat niet het belangrijkste en ben afgegaan op de mening van de boekhandel. Maar goed ook, want dit verhaal is té mooi om niet te lezen!

Esther schrijft toegankelijk en goed. Dát staat als een paal boven water. Dus dan blijft enkel het verhaal over. Voel en raakt ’t je??? Dat vind ik namelijk heel belangrijk en dit was nu niet (geheel) het geval.
Het idee van de waarheid achterhalen vind ik interessant, maar er was voor mij een minpuntje omdat er in de samenvatting staat:

“Hun vader kijkt vanuit het hiernamaals toe op het leven van zijn dierbaren”

Toen had er voor mij al een belletje moeten gaan rinkelen. Het komt niet heel veel in het boek voor, maar de beschrijving voor wat betreft de gevoelens van de vader terwijl hij dood is…tja. 🤔 Tevens zijn er gesprekken tussen vader en God en dit gaat voor mij net een brug te ver. Laten we ’t er maar ophouden dat dat niet mijn ding is.

Mijn recensie lijkt nu ietwat negatief, maar vergeet niet dat ik heb gezegd dat ze heel goed en fijn schrijft en De terugkeer zéker een plekje naast haar andere romans verdiend.

Dusssss…veel leesplezier!

 

Lieve groetjes, Moontje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: