Recensie: Herien Wensink – Kleihuid

Herien Wensink - Kleihuid
Herien Wensink – Kleihuid

Poeh, poeh…dát was niet zomaar even een verhaal!👌🏼😱 Kleihuid werd mij aangeraden door de boekhandel. Tevens zei mijn vriendin dat ik deze als eerste moest gaan lezen van de stapel boeken die ik heb gekregen op mijn verjaardag! Dus hoge verwachtingen…

Vlaanderen, 1918. In een geïmproviseerd revalidatieoord achter het front delen de Britse officier Rupert Atkins en soldaat Harvey Cole noodgedwongen een kamer. Harvey herstelt moeizaam van zware verwondingen aan zijn gezicht, met Rupert is ogenschijnlijk niets mis maar hij verzet zich tegen zijn verblijf en weigert over zijn frontervaringen te praten. In eerste instantie wordt hun contact getekend door afkeer, maar gaandeweg ontstaat een wederzijdse fascinatie. In de confronterende nabijheid van de ander moeten ze zich leren verzoenen met de schade die de oorlog geestelijk en lichamelijk heeft aangericht.

Het begin vond ik moeilijk en dacht meteen dat dit boek voor mij te hoog gegrepen was. Écht wennen aan de schrijfstijl, namen en opbouw. Niveautje hoger noem ik dit dan.😉

Maar dan komt het moment dat je in het verhaal zit en is het boek niet meer weg te leggen!

Het is een boek dat stinkt naar de loopgraven en ruikt naar de ether van de ziekenkamer, smaakt naar goedkope alcohol en doordrongen is van pijn. (Peter Vandermeersch, NRC Handelsblad)

En zo is ’t precies! Je bevindt je ook dáár waar het verhaal zich afspeelt. De verschillende emoties (onwetendheid, angst, wanhoop, schaamte) waarmee de mannen te kampen krijgen zijn fantastisch ge- en beschreven. Dit geldt ook voor de omgang die Harvey en Rupert hebben met Céline en andere vrouwen. Heel bijzonder…

Kleihuid: indringend, knap geschreven, mooi verhaal, maar vereist wel de nodige concentratie!

Veel leesplezier!

 

Lieve groetjes, Moontje

 

 

 

 

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: