Recensie: Ingrid de Groot – Witte Raaf

Onlangs vroeg Ingrid of ik haar 2e boek wilde recenseren en dat heb ik uiteraard gedaan. Het diagnosetraject (haar eerste boek) vond ik namelijk heel aangrijpend en heeft veel indruk op mij gemaakt. Over dit boek ben ik nét iets kritischer en ik zal je uitleggen waarom.

Samenvatting: Als na een jarenlange zoektocht een diagnose achterwege blijft schrijft Ingrid :“Het diagnosetraject” (2017). Een beslissende afslag met grote gevolgen. Het boek brengt haar in contact met een professor in het UZ Leuven, lid van een onderzoeksteam in de VS, dat medische mysteries oplost. De complexiteit van haar ziekte wordt plots omarmd, maar als Ingrid meedogenloos meegezogen dreigt te worden in een experimentele behandeling, trapt zij op de rem. Haar droom op een einddiagnose verbleekt. Als zij kort na elkaar haar beide ouders verliest en de wereld even tot stilstand komt, herschrijft zij de regels van haar leven. Zij laat zich niet vangen door verdriet, maar besluit haar potentieel te omarmen. Niet in het verleden, niet in de toekomst, maar nu.

Witte Raaf is een vervolg, dus dan vergelijk je eerder. Althans dat geldt in ieder geval voor mij. In de recensie van Het diagnosetraject gaf ik aan dat haar verhaal voor veel lezers herkenbaar zal zijn. Ik zal nu eerlijk zeggen dat dat in ieder geval voor mij het geval was. Ik heb namelijk óók geen optimale gezondheid. Daardoor bleef haar verhaal dicht bij mijzelf en dat was heel fijn om te lezen.

In dit boek geeft ze wederom aan hoe belangrijk het is om liefde om je heen te hebben en positief te blijven. Ingrid vertelt over het belang van balans in je leven, voor jezelf zorgen, grenzen bewaken, maar vooral ook om te genieten op de momenten dat het wél kan.
Laat de ziekte niet regeren, cijfer jezelf niet weg en probeer, in een bepaalde mate, de controle te houden. Al kost dat vaak veel energie. Heel herkenbaar voor mij en opnieuw leest dat fijn. En dan nog maar niet te spreken over het woord ‘acceptatie’.

Ingrid vertelt uitgebreid over het verlies van haar ouders, maar hoe verdrietig dat uiteraard voor haar en haar familie is, dat sprak mij niet zo aan. De beschrijving van het sterfproces raakte mij in dit boek minder als dat ik over dit ‘onderwerp’ in mijn romans heb gelezen.

Natuurlijk vertelt Ingrid over de gezondheidszorg en waar ze tegenaan loopt. Dat is een belangrijk aspect in beide boeken, maar op een gegeven moment vond ik het genoeg en daardoor minder interessant om te lezen.

Nu de grote vraag: “heb ik fijne leesuurtjes door het lezen van dit boek gehad”. Daar moet ik helaas op antwoorden dat dat niet het geval was, maar daar moet ik wel heel duidelijk bij vermelden dat dit hoogstwaarschijnlijk aan mij ligt. Ik ben niet geschikt voor dit ‘genre’. Het diagnosetraject had voor mij een andere betekenis en daarom ‘hinderde’ de dagboekvorm niet.
Ik vond Witte Raaf té uitgebreid en daardoor volgen er te veel details en dialogen over wat ze meemaakt. Heel logisch in een (dik) dagboek, maar zoals men tegenwoordig zegt: “dit is niet mijn kopje thee”.

Ik heb ontzettend veel bewondering voor Ingrid. Hoe zij in het leven staat, hoe ze zich door dit proces heeft ‘gevochten’ en vooral hoe ze met haar ziekte omgaat. Dus voor iedere lezer, die houdt van een meeslepend dagboekverhaal en zich goed kan inleven, is dit een aanrader!

Dan wil ik afsluiten met een hele belangrijke en mooie quote van Ingrid:

Ziek ben je niet alleen!

Lieve groetjes, Moontje

 

 

 

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: