Recensie: Jaap Scholten – Suikerbastaard

Soms ben je zó benieuwd naar een boek, dat je haast niet kunt wachten om ermee naar de kassa te gaan. Eerlijk is eerlijk, maar de prijs (€ 26,50) zorgde ervoor dat ik dit een beetje bleef uitstellen. En toen…had ik heel veel mazzel en kreeg ik Suikerbastaard cadeau.

Ontzettend lief en dan hoop je dat je deze roman ook een aanrader kan noemen, maar helaas. Ik ben niet zo enthousiast over dit boek en ik zal je vertellen waarom.

Een wervelende roman over drie met elkaar vervlochten levens
Frederik Spengler leidt een teruggetrokken bestaan in een Roemeens dorp. Hij knapt oude schuren op en zwerft ‘s avonds weemoedig door de lege slaapkamers van zijn kinderen. Op een avond verschijnt in het televisieprogramma Spoorloos een zwarte man die beweert familie te zijn. Diens claim dwingt Frederik naar de Hoorn van Afrika, op zoek naar de man. Jeugdliefde Mila staat erop hem te vergezellen.

In de jaren vijftig en zestig reisden tientallen Twentse jongens naar het Abessinië van keizer Haile Selassie en stampten er suikerfabrieken uit de grond. De jongens belandden in een exotisch universum; ze hadden ineens bedienden, vrouwen, motoren, paarden. Ze waren koningen – maar niet lang. Zodra hun driejarig contract afliep moesten ze terug naar de stempelklok en de draaibank in Hengelo.
Een van de jongens kon dat niet.

De cover maakte mij nieuwsgierig. Groen, geel en rood zijn de kleuren van de Ethiopische vlag en van de Reggae-muziek. Voornamelijk door de Reggae werd ik getriggerd, want ik hou namelijk heel veel van die muziek. In het verhaal wordt in het begin ook meerdere keren verwezen naar de Reggae. Leuk vond ik dat.

Suikerbastaard bestond uit drie hoofdstukken. Het 1e en 3e hoofdstuk vond ik mooi, maar bij hoofdstuk 2 kon ik mijn aandacht er niet bijhouden. Je krijgt veel informatie over Ethiopië en dat moet je aanspreken. Voor mij was dit teveel en miste ik het ‘verhaal’. Ik moest me daarom ook hier doorheen worstelen en dat vind ik jammer. Wegleggen heb ik niet gedaan, omdat ik wist dat het laatste hoofdstuk (Mila) mij meer zou aanspreken. Het was eigenlijk dus meer een kwestie van ‘wachten tot…’

Zoals Theo Hakkert van Tubantia op de achterkant zegt is Suikerbastaard een totaalroman. Familieroman, historische roman, liefdesroman. Ook staat er dat dit een romantische roadtrip en hartstochtelijke zoektocht naar een vader is. 

Historisch is dit zeer zeker en dat het een hartstochtelijke zoektocht (komt in hoofdstuk 3 duidelijk naar voren) naar een vader is klopt ook, maar onder een liefdesverhaal en romantiek versta ik iets anders. Mocht je daar naar op zoek zijn, dan zou ik een andere keuze maken.

Deze avontuurlijke roman is goed geschreven en uitgewerkt, maar voor mij helaas het verkeerde cadeau.

 

Lieve groetjes, Moontje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: