Recensie: Jane Gardam – Ver van Verona

(samenvatting staat vanwege de lengte onderaan)

Voor de eerste keer schrijf ik nu voor Uitgeverij Cossee een recensie. Heel leuk dat ik van de geweldige auteur Jane Gardam een recensie-exemplaar heb mogen ontvangen. Haar Old Filth-drieluik (Een onberispelijke man, Een trouwe vrouw en Laatste vrienden) zijn boeken om niet te vergeten.

Zó mooi geschreven en échte aanraders! Daarom was ik ook enorm enthousiast om Ver van Verona te gaan recenseren, maar helaas ben ik een beetje teleurgesteld….

Ver van Verona, een gebonden editie met een prachtige cover, is voor mij een tegenvaller geweest. Het eerste deel bleef, ondanks dat ik het verhaal niet zo fijn vond lezen, tóch boeien. Dat zwakte af, maar omdat dit een recensie-exemplaar is, wilde ik het toch uitlezen. Gelukkig waren de laatste pagina’s écht mooi! Met dubbele gevoelens wordt het boek dan dichtgeklapt.

Het verhaal wordt geschreven vanuit Jessica, een jonge opstandige meid in haar pubertijd. Ze is geen échte dame en op school heel impopulair. Al kan ze ‘t op den duur steeds beter met andere jongeren vinden. Ieder kind gaat, vroeg of laat en in meer of mindere mate, een pubertijd ervaren en stoeit met gevoelens en gedachten. Het verhaal en idee sprak me wel aan!

Het boek bestaat uit korte hoofdstukken, waar ik overigens wel van hou, maar ik vond het warrig en ik kon het ook niet altijd goed volgen. Tevens hou ik van mooi taalgebruik en niet van zinnen die geschreven zijn zoals je spreekt. (althans niet in een boek). Ongeacht of het gezegd wordt door kleine kinderen of volwassenen. Ik vind het niet prettig en ga me er dan aan ergeren. Zoals:

“Blijf nog effe zitten”. “Ons krijge ze d’r niet uit”. “Jessicaas saggijnug”. “Sommige lui gaan flink op d’r neus kijken as die oorlog voorbij is”.

Desalniettemin verheug ik mij tóch op haar andere roman De dochter van Crusoe. Deze staat al een tijdje in mijn boekenkast en ik hoop dat ik meer zal genieten van déze roman en mijn recensie daardoor ook positiever kan zijn.

Het blijft een kwestie van smaak en eenieder leest en beleeft een verhaal anders, maar ík zal dit boek niet als aanrader bestempelen.

 

Lieve groetjes, Moontje

 

‘Laat ik maar meteen vertellen dat ik door een overweldigende ervaring op mijn negende niet meer helemaal normaal ben.’ De overweldigende ervaring waar Jessica Vye het in de openingszin van Ver van Verona over heeft, kleurt haar schooldagen en haar reactie op de wereld om haar heen: een wereld van rantsoeneringen en oorlogsbeperkingen, van ongemakkelijke jurken, ingetogen essays en stoffige tearooms. Want de jonge Jessica heeft van een gerespecteerde auteur te horen gekregen dat ze ‘zonder enige twijfel’ een geboren schrijfster is. Het bewijs zit in haar drang om onvoorwaardelijk en op de onhandigste momenten de waarheid te spreken.

Ze doet er alles aan om op haar eigen manier op te groeien, om haar eigen leven te leiden in de besloten wereld van een meisjesschool en in het sombere huisje waar ze met haar ouders en broertje is gaan wonen toen haar vader besloot om kapelaan te worden. Ze heeft welgeteld één vriendin – de rest van haar kleine, door de oorlog overschaduwde wereld aanschouwt ze met een mengeling van fascinatie en walging. Maar het kan haar niet schelen, want ze heeft al haar explosieve kracht nodig om schrijver te worden. Of is ze dat al?

 

 

 

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: