Recensie: Jeroen Brouwers – Bezonken rood

Deze moeder-zoonroman stond al enorm lang op mijn lijst. Heel veel goede recensies, maar het kwam er maar niet van om deze te kopen….tot de lockdown. Tja, boekhandel steunen hè?! 📚😉

Ongelooflijk dat Bezonken rood zó lang op zich heeft laten wachten, want dit boek had ik véél eerder moeten lezen. Maar goed, beter laat dan nooit!

Bij de dood van zijn moeder herinnert bekroond auteur Jeroen Brouwers zich de gebeurtenissen in het Jappenkamp in Batavia die tot een verwijdering tussen hen geleid hebben.

In de roman ‘Bezonken rood’ verwerkt Jeroen Brouwers zijn kleuterjaren die hij samen met zijn moeder doorbracht in het Japanse interneringskamp Tjideng op Java. ‘Vrij Nederland’ schreef bijna veertig jaar geleden: ‘Dit is wat Brouwers in ‘Bezonken rood’ is gelukt: schrijven over het vergankelijke op een onvergankelijke manier.’

Het hout viel tegen, maar daarentegen was Cliënt E. Busken één van mijn mooiste boeken van 2020! Dus na een tegenvaller en een pareltje gelezen te hebben was ik zéér benieuwd hoe ik Bezonken rood zou noemen. Het juiste woord is geworden: prachtig!

Een roman die enorm goed is geschreven en uitgewerkt. Sommige stukken vond ik heel heftig en akelig om te lezen, maar ò zo geweldig op papier gezet.👌🏼
En de beschrijvingen van het contact tussen moeder en zoon is pijnlijk om te lezen. Vooral als je zelf zo hecht met je ouders bent, is dit iets waar je je eigenlijk totaal niets bij kunt voorstellen.

Als dát dan het geval is, ligt het aan de schrijver of je jezelf tóch kunt inleven in de personages. En ja hoor…Jeroen heeft opnieuw bewezen dat hij dat zéker kan.
Als je op zoek bent naar échte aangrijpende literatuur, dan is dit boek kopen de juiste keuze.

“Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt”: een veelzeggende zin uit Bezonken rood...mooi, mooi, mooi!

Heel veel leesplezier!

 

Lieve groetjes, Moontje

 

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: