Recensie: Judith Koelemeijer – Het zwijgen van Maria Zachea

Judith Koelemeijer - Het zwijgen van Maria Zachea
Judith Koelemeijer – Het zwijgen van Maria Zachea

Haar zwijgen was haar liefde geweest.”

….mooi, mooi, mooi! Wat tref ik ’t toch met al die mooie boeken in huis! 😊 Een ‘oudje’ (1e druk, 2001), maar dat neemt niet weg dat ik blij ben dat ik deze tip heb gekregen.

Twaalf broers en zussen vertellen het verhaal van hun familie. De oude moeder heeft een hersenbloeding gehad en hult zich sindsdien in een mysterieus stilzwijgen. Ze wordt verzorgd door haar twaalf kinderen. Wat weten die kinderen van hun moeder? Wat weten ze eigenlijk van elkaar? Hoe kijken ze terug op hun gezamenlijke jeugd in de jaren vijftig en zestig.

Moeder wil niet naar een bejaardentehuis, dus de zorg voor haar komt op de familie neer. Ze komen allemaal maar 1 keer in de twaalf dagen ‘oppassen’ en met behulp van een logboek houd men elkaar (gedeeltelijk) op de hoogte. Over gevoelens en de dood wordt niet gesproken. Net als over vele andere dingen niet….

Heel bijzonder om te lezen hoe de broers en zussen zó verschillend terugkijken op hun jeugd, op elkaar, maar vooral ook op het contact met hun ouders. De kinderen praten over het tekort aan aandacht van hun ouders, de emoties die niet werden getoond en de afstand/onverschilligheid binnen het gezin. Zelfs het overlijden van hun vader heeft ieder kind anders beleefd.

Mooie opzet van de schrijfster om ieder hoofdstuk een ander kind aan het woord te laten!

Om zijn vader had hij wel gehuild toen hij stierf tot zijn eigen verbazing. Hij had een hele nacht liggen janken. Niet om wat er was, maar om alles wat er niet was geweest.

 

Lieve groetjes, Moontje

 

Een reactie plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: