Recensie: Keith Stuart – Blokkenjongen

Keith Stuart - Blokkenjongen
Keith Stuart – Blokkenjongen

Vader-zoonroman, begrip, wilskracht, tranen én het boek is gebaseerd op eigen ervaringen van de auteur. Nou, dat klinkt niet alleen goed…dat ís goed!

Alex is ten einde raad. Hij houdt van zijn vrouw, maar toch loopt hun huwelijk spaak. Hij houdt ook van zijn zoon Sam (acht jaar), maar het lukt hem niet een echte band met hem op te bouwen. Want voor Sam is de wereld een puzzel die hij niet in zijn eentje op kan lossen. Alex moet nú iets doen om zijn leven weer op de rails te krijgen. Door het spel Minecraft leren vader en zoon met elkaar communiceren, op een manier die nog niemand eerder had bedacht.

Ik ben, gelukkig kan ik wel zeggen, niet bekend met autisme. Door het boek Blokkenjongen ben ik hier meer over te weten gekomen en dan blijkt hoe moeilijk dit voor een kind/ouder is of kan zijn.

Het spel Minecraft kende ik niet, maar het is zo geschreven dat je wel begrijpt hoe het spel werkt en welke impact dit uiteindelijk heeft op de relatie tussen Alex en Sam.

Ik vond Blokkenjongen een enorm indrukwekkend verhaal. Verdrietig, maar tegelijkertijd ook heel mooi. Prachtig om te lezen hoe de band, met kleine stapjes, tussen Alex en Sam door dit spel versterkt wordt. Toegankelijke schrijfstijl. Een boek wat blijft nadreunen en daarna is een feelgood écht wel nodig.

Veel leesplezier en leg de zakdoeken maar vast klaar!

 

Lieve groetjes, Moontje

 

 

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: