Recensie: Keri Hulme – Kerewin

Poeh, poeh, poeh…dit boek is uit en nu schrijven wat ik hiervan vond. Lastig noemen we dat. 😅 Ik ben een beetje bang dat dit eigenlijk wel genoeg zegt….

Soms vind ik het heel moeilijk om te formuleren wat ik van een boek vind en dat is nu het geval. Maar goed, ik ga ’t toch proberen.

Kerewin Holmes heeft zich teruggetrokken in een zelfgebouwde toren aan de kust van Nieuw-Zeeland. Haar isolement wordt doorbroken door een merkwaardig jongetje dat niet kan spreken en dat wordt opgevoed door zijn pleegvader, een Maori-fabrieksarbeider.
Kerewin is een verhaal vol liefde, tederheid en geweld, waarin twee culturen op aangrijpende wijze met elkaar worden verweven.

Trouw geeft aan Kerewin een literair kunststuk te vinden en ik deel deze mening. Knap en heel goed geschreven, maar of het ‘fijn’ is geschreven is natuurlijk iets anders. Na 128 pagina’s heb ik het opgegeven en het boek, vanwege de onplezierige schrijfstijl, terug in de kast gezet. Ik vond dit heel jammer, omdat het verhaal mij eigenlijk wel boeide.

Toen ik dit deelde met andere lezers ging dit niet zoals gedacht en kreeg ik het advies om door te lezen.

Vervolgens ben ik, op een rustig moment, tóch maar verder gaan lezen. Wonder boven wonder, maar na een twintig-tal pagina’s genoot ik ontzettend. Misschien gewend aan haar schrijfstijl…? Ik weet niet waarom, maar ik vond het verhaal prachtig en interessant. Ook al was het af en toe behoorlijk naar en heftig.

Totdat….

Helaas was ik na 450 pagina’s weer steeds vaker afgeleid en zakte het verhaal, naar mijn mening, toch weer in. Ik had nog zo’n 150 pagina’s te gaan en heb het ook uitgelezen, maar het kwam niet meer binnen.

Aanrader? Is moeilijk te zeggen. Kerewin staat nu voor mij als ‘tussengevalletje’ genoteerd.

 

Lieve groetjes, Moontje

 

 

 

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: