Recensie: Lieke Kézér – De verloren berg

Even slikken en een traantje wegpinken tijdens het lezen. Daar zorgde dit prachtige verhaal van Lieke voor. Ook dit is een verhaal waar je zo lang mogelijk van wil genieten, maar vooral ook van wil nagenieten. De verloren berg blijft namelijk nog lang nadreunen…👌

Als zijn vrouw overlijdt bij een noodlottig ongeluk vindt Thomas kortstondig troost in de armen van een ander. Zijn gezin raakt ontwricht en de relatie met zijn oudste dochter komt ernstig onder druk te staan.

Samen met zijn drie kinderen besluit hij in een oude camper op reis te gaan door de Spaanse Pyreneeën. In de bergen komt het tot een confrontatie en Thomas wordt gedwongen zijn leven opnieuw te bezien.

Helaas kon ik haar lezing bij Derijks op 30 oktober niet bijwonen, maar omdat een handtekening van de auteur altijd leuk is, was Marlies zo lief om het te laten signeren voor mij. Dat ik dit boek eerder dan gepland moest kopen was dus eigenlijk overmacht. 😉

De periode net na het overlijden van zijn vrouw en de reis naar de Pyreneeën wisselen elkaar af. In sommige boeken vind ik dat storend, maar hier absoluut niet. Het zorgt juist voor een zekere spanning. Ook al was er die spanning en kon ik het boek bijna niet wegleggen, toch had ik geen haast om tot het volgende hoofdstuk te komen. Het was juist genieten van iedere pagina, want ó wat schrijft ze prachtig.

Toen ik hoorde dat dit boek in een leesclub is behandeld snapte ik dat meteen. Er komen zoveel emoties aan de orde dat er veel over te discussiëren valt. Lieke heeft een fantastisch verhaal neergezet wat niet alleen gaat over de rouw en verwerking van het verlies van je partner, maar ook wat dat betekent voor de kinderen. Een heel gezin moet anders gaan ‘functioneren’.

Niet iedere roman over rouw en verwerking spreekt mij aan, maar dit is echt schitterend.

Op naar haar debuut: De afwezigen!

 

Lieve groetjes, Moontje

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.