Recensie: Machteld Siegmann – De kaalvreter

Zowel de titel als de cover spreken mij niet aan, maar oh wat is dit een schitterend verhaal! 👌🏼 En daar koop je natuurlijk het boek voor.

Ik zag deze roman veel op Instagram en daarom vroeg ik óók naar de mening van de boekhandel. Ik kreeg te horen dat deze roman prachtig was en toen wilde ik De kaalvreter tóch een plekje in mijn boekenkast gaan geven. En zo hoort ‘t ook, want dit is een hebbertje! 😍

Leie Blum wordt in de Tweede Wereldoorlog ondergebracht bij een boerengezin in Zanegeest. Sindsdien is Leie aan het wachten, eerst op haar ouders, later op iets wat ze niet kan definiëren. Het wachten lijkt voorbij als ze met Dirk trouwt en twee zonen krijgt. In de zomer van 1974 wordt Leies zorgvuldig opgebouwde leven op z’n kop gezet door het overlijden van de vrouw bij wie ze als pleegkind was ondergedoken. Ze gaat naar de begrafenis, maar kan niet terugkeren naar het leven met haar man en zonen. Ze zwijgt en wacht.

Korte hoofdstukken en deze zijn allen geschreven vanuit het perspectief van een gezinslid. Zij wisselen elkaar af. Je kunt je goed inleven hoe het is voor de kinderen die door hun moeder ‘genegeerd’ worden. De kinderen gaan allemaal op een andere manier om met hun moeder die eigenlijk niet meer hun moeder is. Althans zo voelt het. Ook voor haar man is het enorm lastig en dat wordt goed beschreven. Het raakte me écht.

Met regelmaat krijg je een hoofdstuk over de gebeurtenissen van Leie in haar jonge jaren. Omdat dit korte fragmenten zijn, maakt het je des te nieuwsgieriger waarom ze zwijgt en wacht….

De vaart zit er goed in, fijne schrijfstijl, goede opbouw en een prachtig plot!

Een enorme aanrader!

 

Lieve groetjes, Moontje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: