Recensie: Milena Michiko Flašar – Een bijna volmaakte vriendschap

(vanwege de lengte staat de samenvatting onderaan)

Een medewerker van boekhandel Jimmink gaf in een post op Instagram aan: “de mooiste roman aller tijden”. Ik begrijp wat ze bedoelt, want dit is écht een pareltje. De roman is in 2015 verschenen en helaas komen oudere boeken met de jaren steeds minder bij de lezers onder de aandacht. Logisch, maar dit is een must-read die niet vergeten mag worden!

Een bijna volmaakte vriendschap heeft maar 160 pagina’s, maar iedere pagina is bijzonder. Daarom heb ik dit ook in één ruk uitgelezen. Dit lag enerzijds aan de opbouw, maar het verhaal is ook zo meeslepend dat je niet wilt stoppen.

Het boek heeft hele korte hoofdstukken met veel korte zinnen en dat las fijn. En haar taalgebruik…prachtig! Eigenlijk heeft Een bijna volmaakte vriendschap een zwaar thema, maar tegelijkertijd is het zó fijn en ‘makkelijk’ geschreven. Knap vind ik dat altijd. Dat is niet voor iedere auteur weggelegd.

Fragment:

Als je iets zou moeten leren, dan alleen maar dat je je niet hoeft te schamen. Wees niet beschaamd omdat je een mens met gevoelens bent. Wat je ook voelt, voel het intens en diep. Voel het nog een beetje intenser, voel het nog een beetje dieper. Voel het voor jezelf. Voel het voor de anderen. En dan: laat het los.

Vooral de eenzaamheid en schaamte hebben duidelijk de nadruk in dit verhaal. Dat is wel iets wat je moet aanspreken. Als ik mij goed kan inleven in de personages zorgt het er bij mij voor dat het mij behoorlijk kan raken en dat was nu het geval. Ik hou hier enorm van. Met een zucht klap je het boek dicht, want ik voelde en bleef voelen…wauw!

Je begrijpt inmiddels wel dat ik Een bijna volmaakte vriendschap alleen maar kan aanraden. Ook de liefhebbers van Het kleine meisje van meneer Linh zullen smullen van deze roman.

Samenvatting:

Een jongeman verlaat zijn kamer na een isolement van twee jaar. Hij verzamelt al zijn moed, verlaat op de tast het huis van zijn ouders en gaat de straat op. Voorzichtig betreedt hij de wereld opnieuw en vindt zijn weg naar een bankje in het park, zijn toevlucht en nieuwe schuilplaats. Daar opent hij zijn ogen.

Tegenover hem zit een salaryman, een kantoormedewerker zoals er duizenden zijn; een lunchpakketje op schoot, keurig in het pak. Dagenlang kijken ze stiekem naar elkaar, voorzichtig groeten ze elkaar, en dan komt de dag waarop ze naast elkaar gaan zitten en beginnen te vertellen. Over wat er misgegaan is, over levens vol angst en falen, over teleurstellingen en schaamte. Ze worden bijna vrienden, de twee buren op hun parkbankje, tot op een dag de salaryman niet meer verschijnt met zijn liefdevol gevulde lunchtrommeltje.

Veel leesplezier!

 

Lieve groetjes, Moontje

 

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: