Recensie: Paolo Cognetti – Sofia draagt altijd zwart

Als ik van één boek hoge verwachtingen had, dan is het wel van Sofia draagt altijd zwart. Dit komt omdat ik zowel De acht bergen als De buitenjongen prachtboeken vindt. En wat past de cover (van deze druk) weer goed bij de andere twee boeken. Leuk is dat!

Sofia zou zo graag gelukkig zijn, maar draagt toch altijd zwart. Op haar tiende droomt ze er nog van het liefje van een piraat te worden, maar op haar zestiende neemt ze een overdosis pillen en wordt ze opgenomen in een kliniek. En op haar achttiende volgt ze een prestigieuze theateropleiding in Rome, om vervolgens in New York te belanden als een van de vele jonge actrices die hopen ontdekt te worden. Maar uiteindelijk is Sofia altijd op de vlucht, voor haar vrienden, voor haar ouders, voor haar geliefden en bovenal voor zichzelf.

De hamvraag is natuurlijk: “zijn de verwachtingen waargemaakt”? Om eerlijk te zijn vind ik dat niet het geval. Ik hou absoluut niet van vergelijken en heb dat ook niet proberen te doen, want het is tenslotte een heel ander verhaal. Maar helaas ben ik tóch minder enthousiast.

Een mooi verhaal is het zeker, maarrrr….het leest niet altijd even gemakkelijk. Het kwam er op neer dat ik met regelmaat uit het verhaal werd ‘getrokken’, omdat er (wéér) een andere periode of verhaallijn volgde. Jammer en soms verwarrend.

Ondanks dat ik enige kritiek op Sofia draagt altijd zwart heb, neemt niet weg dat Paolo fantastisch kan schrijven. Ik geniet van zijn prachtige zinnen. Zijn volgende roman zal ik wéér gaan aanschaffen.

Een prachtige zin uit Sofia draagt altijd zwart:

Je bent de juf én de leerling van je eigen leven, je leert van de jij uit het verleden, je onderwijst aan de jij in de toekomst: gewone mensen raken daarvan de weg kwijt, jij danst erdoorheen

Lieve groetjes, Moontje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: