Recensie: Paolo Cognetti – Zonder de top te bereiken

Ohhhh…wat hou ik toch van deze auteur! Inmiddels is dit de vierde roman van hem en ik wil méér. Zowel De acht bergen als De buitenjongen vond ik prachtig. Sofia draagt altijd zwart vond ik wat minder, maar genieten van zijn schrijfstijl en taalgebruik doe ik dubbel en dwars.

Toen Zonder de top te bereiken uitkwam wilde ik ‘m vrijwel meteen kopen, totdat ik de recensies las. Deze waren niet allemaal zo lovend. Eerlijk gezegd las ik steeds meer negatieve dan positieve reviews. Maarrrrr…mijn nieuwsgierigheid won en daarom is het rijtje compleet! Gelukkig maar, want ik ben heel enthousiast.

Waar zijn we naar op zoek wanneer we op reis gaan? Deze vraag staat centraal in Zonder de top te bereiken, dat is geschreven in de traditie van de grote reisliteratuur en vertelt over Dolpa, een afgelegen gebied in de Himalaya. Het is een boek over hoe een man tot inzichten komt op vijfduizend meter hoogte door één voet voor de andere te zetten. Hij reist door een land dat onaangetast is door de moderne tijd, vergezeld door een ezel en Peter Matthiessens reisklassieker De sneeuwluipaard.
Maar Zonder de top te bereiken is meer dan een reisverslag: het is een eerlijke vertelling over iemand die probeert zijn grenzen te vinden, die vele oude zekerheden ziet vervagen en die de pracht ontdekt in kleine zaken, zoals een onverwachte ontmoeting met een Tibetaanse hond. De hoofdpersoon zoekt balans in zijn leven en vindt die in de schoonheid van de natuur.

Het is inderdaad méér dan een reisverslag. Zo kun je het mijns inziens ook niet noemen. En vooral niet als Paolo Cognetti het schrijft! Hij vertelt uiteraard over de reis en wat de hoofdpersoon meemaakt en voelt gedurende zijn avontuur. De auteur nam mij daadwerkelijk mee op reis en ik bevond me in de bergen. Dat is vakwerk en niet voor iedere schrijver weggelegd.

Als je op zoek bent naar een spannende pageturner waar veel in gebeurt en leest als een trein is dit niks voor jou. Zonder de top te bereiken is voor lezers die houden van diepgang en kunnen genieten van zijn taalgebruik. Tevens moet je houden van lezen over de natuur en de prachtige beschrijvingen daarvan. Langzaam en in alle rust lezen dat is iets wat deze roman verdient en dan ook het mooist tot zijn recht komt. Jezelf overgeven…

De tekeningen waren wel aardig, maar dat is voor mij geen toegevoegde waarde.

De volgende roman van Paolo, die hopelijk heel snel komt, koop ik meteen! Daar is dus geen twijfel meer over mogelijk.

Veel leesplezier!

 

Lieve groetjes, Moontje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: