Recensie: Philippe Claudel – Grijze zielen

Ik heb dit boek onlangs uitgelezen en het leek mij slim, en ook een beetje noodzakelijk, om zo snel mogelijk mijn leeservaring te schrijven. Ik vind het namelijk erg moeilijk om mijn mening over Grijze zielen onder woorden te brengen. Het verhaal blijft zeker boeien, maar is tegelijkertijd ook soms verwarrend.

Op een ijzige dag in 1917 wordt het gewurgde lichaam gevonden van de mooie tienjarige Belle de jour. Jaren later blikt een politieagent uit het Franse stadje terug op deze nooit opgehelderde moord, die ook zijn eigen leven ingrijpend heeft veranderd.
In deze meesterlijk opgebouwde roman vol ingehouden emotie laat Philippe Claudel zien hoe snijdend de pijn om de dood van een geliefde is, en hoe grijs het schemergebied tussen goed en kwaad.

Een échte boekenkenner hoorde dat ik nog nooit iets van Philippe Claudel had gelezen. Ze schrok hiervan, omdat ze dat niet had verwacht en gaf mij daarom Grijze zielen cadeau. Hoe lief is dat. 😊

Deze roman vereist, van mij, wel de nodige concentratie. Claudel schrijft behoorlijk literair en ik heb in het begin moeten wennen aan zijn schrijfstijl. Voor mij soms iets te pittig en raakte af en toe in de war. Tóch kon ik het boek niet wegleggen en ik ben ook blij dat ik dat niet heb gedaan, want het verhaal werd met de pagina mooier en pakkender. Over de laatste twee hoofdstukken maar niet te spreken…fantastisch!

Op de achterflap staat dat Grijze zielen verrast en intrigeert tot de laatste pagina en dat klopt precies. Ik weet niet of ik nóg een keer een roman van Claudel ga lezen, maar een mooi cadeau was dit zeker!

 

Lieve groetjes, Moontje

 

 

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: