Recensie: Toine Heijmans – Op zee

Veel witregels, illustraties, groot lettertype, weinig pagina’s, maar dat doet er allemaal niet toe. Dit is net als Zuurstofschuld een schitterende roman. Zelfs met plaatsgebrek zullen deze twee romans altijd hun mooie plekje in mijn boekenkast behouden …wauw!

Een vader neemt zijn zevenjarige dochter mee op een zeiltocht, in twee dagen van Noord- Denemarken naar Nederland. Afgezonderd van de rest van de wereld horen ze meer dan ooit bij elkaar. Totdat er iets gebeurt wat hun leven totaal op zijn kop zet. Op zee is een spannende, wonderschone roman over ouders en kinderen en de angst om alles te verliezen.

De cover maakte mij heel nieuwsgierig en ik verwachtte enige spanning. Nou, geloof me…spanning is er genoeg. Ik vond het een échte boeiende en meeslepende pageturner. Wat nu, wat straks en hoe loopt ‘t af. En over de afloop is één woord genoeg: fantastisch!

De schrijfstijl is enorm fijn. Heel vlot geschreven en wat een vaart…héérlijk. Op zee leest dus heel toegankelijk, maar is zeker geen ‘makkelijk’ verhaal. Geweldige opbouw en veel diepgang. Wat de vader/schipper voelt en doormaakt is ook ontzettend goed beschreven. Zijn gevoelens werden mijn gevoelens en dat is iets wat enkel de beste schrijvers voor elkaar kunnen krijgen.

Ik ben geen fan van illustraties in literaire romans. De tekeningen passen perfect bij het verhaal, maar voor mij hebben zij geen toegevoegde waarde in dit boek. Ik kan me wél voorstellen dat veel lezers júist van deze combinatie houden.

Op zee…een roman om niet te vergeten en een échte must-have!

Heel veel leesplezier!

 

Lieve groetjes, Moontje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: