Recensie: Toine Heijmans – Zuurstofschuld

Hier was ik weer écht aan toe 👉🏼 een pareltje! Jaja, voor mij is prachtig té ‘simpel’ gezegd…

Ik had al gehoopt dat ik hier net zo van zou genieten als van zijn bestseller Op zee. Deze vond ik namelijk ook schitterend. Toine Heijmans is nu één van mijn favoriete schrijvers en ik wil veel meer werk van hem gaan lezen.

De dag dat Walter Welzenbach zijn eerste berg beklimt bepaalt zijn leven: nooit meer wil hij iets anders. Nu staat hij op zijn laatste top, een duizelingwekkende 8188 meter hoog, en kijkt hij uit over zijn eenzaamheid. Zuurstofschuld is het adembenemende verhaal van klimvrienden Lenny en Walter, die hun dromen najagen in de Alpen en de Himalaya, en daarmee hun lot bezegelen. Ze dragen de verhalen van de grote alpinisten met zich mee, en zoeken samen een manier om geschiedenis te schrijven. Maar in de ijle lucht gelden andere wetten. Tien jaar na het verschijnen van zijn veelbekroonde bestseller Op zee neemt Toine Heijmans de lezer opnieuw mee naar een onverbiddelijke wereld, met een roman over vrijheid en vriendschap, storm en lawines, en de gevolgen van radicale keuzes. Wat de bergen met de mens doen, en wat de mens doet met de bergen, daar gaat het om.

Allereerst: wat een fantastische cover! En dan heb ik het met name over het reliëf wat is aangebracht in het karton van de omslag. Toen ik het boek in mijn handen had, bleef ik maar met mijn vingers over de bergen wrijven. 😃 Buiten dat ik reliëf heel mooi vind, werd het verhaal op deze manier nóg werkelijker.

Deze roman noem ik een pareltje en dat komt door het feit dat dit verhaal écht binnenkomt. In Op zee voelde ik dat ik mij op zee bevond en in Zuurstofschuld voelde ik mij een bergbeklimmer in de bergen.
Dát zijn voor mij kenmerken die horen bij de benaming van een pareltje. Je wilt bij wijze van spreken een extra vest aandoen, omdat je de kou voelt. 🥶😉

Interesse in bergbeklimmen of het houden van bergen is niet nodig. Het verhaal is geschreven zonder dat enige feeling daarmee noodzakelijk is. Ik vind het wél een roman waar je bij moet blijven en in alle rust moet lezen.

Met regelmaat worden er andere bergbeklimmers, zoals in het boek genoemd ‘helden’, bijgehaald. Normaal ben ik daar geen fan van, omdat dit gauw op documentatie kan gaan lijken. In Zuurstofschuld is dit zó mooi verweven in het verhaal dat je ook met díe personages een connectie voelt. Kun je nagaan wat ik voelde bij de beschrijvingen voor wat betreft de vriendschap tussen Lenny en Walter. Hoe de emoties zijn beschreven…wauw! 👌🏼

Nu kan ik alleen nog maar zeggen: lees dit prachtig geschreven, aangrijpende, meeslepende meesterwerk en GENIET! (vergeet niet te voelen hè?!😉)

Alvast heel veel leesplezier!

 

Lieve groetjes, Moontje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: