Recensie: Victoria Mas – Het bal der gekken

Ohhhhh….wat een prachtig boek vind ik dit. 😱 Ik heb Het bal der gekken in de eerste week van oktober gelezen en het verhaal laat me nu nog steeds niet los. Dit zegt veel dacht ik zo. Lees niet teveel recensies en samenvattingen, maar ga gauw beginnen en geniet van deze meeslepende roman!

Parijs, 1885. Ieder jaar wordt er een Bal der Gekken georganiseerd, waar heel Parijs voor uitloopt. Verdeeld over twee zalen – aan de ene kant de idioten en aan de andere kant de hysterici, de depressieven en de maniakken – mag Parijs een avond deel uitmaken van het laatste experiment van dokter Charcot.

Aan de hand van vier vrouwenlevens worden we meegezogen in de beklemmende realiteit waar de bewoners van ziekenhuis Salpêtrière dagelijks mee worstelen. Maar zijn ze wel gek, of heeft de maatschappij hen als gek bestempeld om van hen af te zijn? En komen ze er ooit nog uit?

Toen de boekhandel mij Het bal der gekken adviseerde had ik twijfels. Dit voornamelijk vanwege de titel, maar tja…een tip van de boekhandel sla ik niet gauw in de wind. Helaas vind ik de achterflap van het boek veel te uitgebreid. Dat was niet nodig geweest.

De cover is daarentegen helemaal perfect vormgegeven (mét en zonder jas). Het bewijst maar weer dat je nooit enkel op een titel moet afgaan.

Het verhaal heeft zeer veel indruk op mij gemaakt en ik vond het ook eigenlijk wel pijnlijk. Dat vrouwen die epilepsie hebben, melancholisch, hysterisch, manisch of dement waren, verbannen werden. De ziektes waren onbekend en daarom werden ze opgesloten en als gekken bestempeld.

Ik voelde de omgeving en ik liep ook daadwerkelijk door de gangen van Hôpital La Salpêtrière waar je de hakken van de schoenen hoorde klakken en je de kil- en koudheid voelde. Zo indringend en prachtig geschreven…ongelooflijk. Het verhaal blijft verrassen en stoppen is haast niet mogelijk.

De gevoelens en gedachten van de personages zijn ontzettend goed ge- en beschreven. Ik leefde enorm mee met zowel de ‘patiënten’ als met de hoofdzuster. Heftig en verdrietig waar de dames mee om moesten gaan. 😥

Victoria schrijft zó mooi en ik kan alleen nog maar zeggen dat ik mij ontzettend verheug op haar volgende roman!

Alvast heel veel leesplezier!

 

Lieve groetjes, Moontje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: