Recensie: Willy Vlautin – Vrij

Willy Vlautin - Vrij
Willy Vlautin – Vrij

Als ik één ding wel had toen ik dit bij boekhandel Waanders in De broeren kocht, waren dat hoge verwachtingen. Dit komt door het juweeltje Laat me niet vallen. 😍 Vrij is mooi en het boeide mij tot het eind. Ik zal dit boek ook zeker aanraden! 🙂

Leroy, een jonge soldaat, is gewond teruggekomen uit de Irak-oorlog en leeft al jaren in een revalidatiecentrum. Na een mislukte zelfmoordpoging komt hij terecht in het ziekenhuis. Zijn verpleegster Pauline en de nachtwaker Freddie zijn, naast zijn moeder, zijn enige bezoekers, en tussen hen ontstaat een breekbare, maar wonderbaarlijke vriendschap.

Op ontroerende wijze worden de levens van drie gewonde zielen vervlochten: Pauline, die altijd maar in de weer is voor anderen, Freddie, die na zijn vrouw en kinderen nu ook zijn huis dreigt te verliezen, en Leroy, wiens enige heldere herinneringen die aan zijn ex-vriendinnetje zijn. Vlautin legt op even briljante als hartverscheurende wijze de pijnpunten van de moderne Amerikaanse samenleving bloot. Maar bovenal schetst hij in Vrij de gebroken levens van mensen die ondanks alles hoopvol blijven.

De schrijfstijl was weer goed en heel toegankelijk. Ik had ook niet anders verwacht. Nu ging het er om of dit verhaal mij net weer zo bij de keel zou grijpen als Laat me niet vallen, maar helaas. Het verhaal zit goed in elkaar, maar ik had op iets meer diepgang gehoopt. Tevens kwam de verhaallijn van Leroy, naar mijn zin, te weinig aan bod. De auteur had daar méér uit kunnen halen. Jammer, want het personage Leroy sprak me aan.

Het lijkt er nu even op dat ik wat negatief ben, maar dat is niet het geval. Ik ben gaan vergelijken en dat is niet slim. Hierdoor heb ik deze roman anders beoordeeld.

Dus lees even mijn eerste alinea opnieuw en geniet van Vrij met deze enorme mooie cover! 👍

 

Lieve groetjes, Moontje

 

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: